വിട

കഴിഞ്ഞ ആറുകൊല്ലമായി
അഭയം തന്ന നഗരമേ ,
നിനക്ക് വിട !
ചിതലരിച്ച നാടകങ്ങള്‍ക്കും ,
കൂട്ടികൊടുപ്പിനും ,
പ്രോത്സാഹനം നല്‍കിയവളെ ,
നിനക്ക് വിട !
എന്നെ കോവണിയാക്കിയവരെ
നീ കണ്ടില്ലെന്നു നടിച്ചു .
അവര്‍ക്ക് നല്‍കിയതോ..?
എന്നിട്ടും , നിന്റെയോരം ചേര്‍ന്നു നടന്നത്
നീ നല്‍കിയ അന്നത്തെയോര്‍ത്താണ്..
ഇന്നെനിക്ക് വയ്യ !
നിന്റെ യോനിയിലെ ചൂട്
താങ്ങാനും ,
കോവണിയാവാനും
കരുത്തില്ല എനിക്ക് .
മുതുകിലെ
ചുവടുകള്‍ തീര്‍ത്ത തഴമ്പില്‍ നിന്നും
കല്‍ക്കരി ഒഴുകുന്നുണ്ട് ആത്മാവിലേക്ക് ...
കാലമോ നോക്കികുത്തിയാകുന്നു
കവിത മുടി കൊത്തി തിന്നുന്നു...
തല അച്ഛന്റെ കൈയൊപ്പാകുന്നു..
അങ്ങകലെ ,
അമ്മയുടെ പാദത്തിനു മീതെയുള്ള
സ്വര്‍ഗത്തിന്റെ അടിത്തറയുടെ
മണ്ണും ഒലിച്ചുപോകുന്നു...
അമ്മയുടെ പാദംതേടിയാത്രയാകുന്നു...
തെറ്റുകള്‍ പൊറുത്താലും നിങ്ങള്‍.........!


വയ്യെന്റെ നഗരമേ ,  വിട !