കോണി

ഞാനൊരു കോണിയാണു്‌ ;

ഉച്ചനാശാരിയുടെ കരവിരുതേറ്റ
കോണി .
പൈതൃകമായി കിട്ടിയ
സത്യം വഹിച്ചു പോകും
ധമനികളുണ്ടെന്നില്‍.
കാര്യ സാദ്ധ്യത്തിനായ് ,
അസത്യ , ചതിയുടെ
ചുവടുകള്‍ വെച്ച്
ചിലര്‍ ചവിട്ടി കയാറാനെന്റെ
ചുമല്‍ ഉപയോഗിച്ചു .

വ്യത്യസ്ത  രക്തങ്ങള്‍
ഒരാളില്‍ കേന്ദ്രീകരിക്കുന്നതിനാല്‍
പിതാവിന്റെ പേര്
പതിക്കാന്‍ കോശങ്ങള്‍ക്കായില്ല...

നല്ല ഭാവിയുള്ളയീ കൂട്ടര്‍
വ്യത്യസ്ഥ കസേരകളില്‍
വിഹരിക്കും .

ഒടുവില്‍ ,
യജമാനന്‍ വലിച്ചു താഴെക്കിട്ടപ്പോള്‍
ഇറങ്ങാന്‍ എന്റെ മുതുക് വേണ്ടി വന്നില്ല.
വീണ വീഴ്ചയില്‍ കിടക്കുന്നവര്‍
ഇനിയും നിവരാതെ...

ഞാനീ പാതി വെള്ള പൂശിയ
ചെങ്കല്‍ ചുമരില്‍
ചാരി നില്‍പ്പുണ്ടിപ്പോഴും
നിസഹായതയുടെ ബിംബം തീര്‍ത്ത്.....

നിലാവ് പോലെ.....


ദൂരം

'നന്ദി' -എന്നത്

ദ്വയാക്ഷരം .
'നെറികേട് '-അതിന്റെ -
യിരട്ടിപ്പും .
ഉപചാര പദത്തില്‍
നിന്നും
മോദം പൊഴിഞ്ഞടര്‍ന്ന്
നെറികേടിലെത്താ-
നെത്ര ദൂരമെന്നറിയാതെ ,
ഞാനീ കവിത
ചുവട്ടില്‍ ഇരുന്നോട്ടേ..
മറ്റൊരു ബുദ്ധനാവാന്‍....!